فرهنگ و اندیشه

طلوع خورشید کعبه مبارک‌باد! (به مناسبت میلاد مسعود امام علی (علیه السلام))

آسمان جلال ویژه‌ای داشت، دشت سینه گسترده بود، نسیم روح‌نوازی از قله حرا برمی‌خاست و با رقص دل‌انگیزی به دامنه کوه می‌غلطید و گونه‌های کعبه را نوازش می‌داد. سرزمین خشک و سوزان درخشش وصف‌ناپذیر یافته بود، سکوت اسرارآمیزی همه جا را پُر کرده بود. آن‌روز سیزدهم رجب‌المرجب بود. طبیعت‌همه انتظار بود و دیدگان کنجکاو و گوش‌ها تیز؛ اما همگان تحریک شده بودند و ناگهان فریاد تعجب همه را فراگرفت. آب در گلوها خشکید و نفس‌ها در سینه بند آمد. کسی نمی‌توانست این سکوت را بشکند و بگوید: لحظه‌ای پیش دیوار خانه کعبه به گونه‌ای اسرارآمیز شکافته شد و زن حامله‌ای به درون خانه رهنمود گردید.

آسمان جلال ویژه‌ای داشت، دشت سینه گسترده بود، نسیم روح‌نوازی از قله حرا برمی‌خاست و با رقص دل‌انگیزی به دامنه کوه می‌غلطید و گونه‌های کعبه را نوازش می‌داد. سرزمین خشک و سوزان درخشش وصف‌ناپذیر یافته بود، سکوت اسرارآمیزی همه جا را پُر کرده بود.

آن‌روز سیزدهم رجب‌المرجب بود. طبیعت‌همه انتظار بود و دیدگان کنجکاو و گوش‌ها تیز؛ اما همگان تحریک شده بودند و ناگهان فریاد تعجب همه را فراگرفت. آب در گلوها خشکید و نفس‌ها در سینه بند آمد. کسی نمی‌توانست این سکوت را بشکند و بگوید: لحظه‌ای پیش دیوار خانه کعبه به گونه‌ای اسرارآمیز شکافته شد و زن حامله‌ای به درون خانه رهنمود گردید.

هرکه از این رویداد شنید، بی‌اختیار انگشت حیرت به دندان گرفت که چگونه سنگ خارا آغوش گشاید و زنی را در خود جای دهد؟! لحظه به لحظه بر ازدحام مردم افزوده می‌شد، تا از فرجام این راز آگاه شوند. پس از مدتی دوباره همان سنگ آغوش گشود و سیمای درخشان فاطمه بنت اسد و در حالی که مولد کعبه را به دامان داشت، بیرون آمد. همه شادمان شدند و حضرت ابوطالب در حالی که برق شعف از دیدگانش بیرون می‌زد، بانگ بر آورد: «هان ای مردمان! (امشب) ولیّ خدا، در خانه خدا، دیده به جهان گشود.»

بدین ترتیب، نخستین خورشید امامت حضرت علی (علیه‌السلام) از کعبه طلوع کرد و با نور وجود خویش، ظلمت‌ها را محو نمود. این روز بزرگ برای همه مبارک‌باد!