کشمکش؛ لازمه‏ی رقابت جریان های سیاسی

 

بالاخره انتظارها به سر آمد و بعد از گذشت نزدیک به پنج ماه سرگردانی ، کش و قوس های فراوان بین جریان های گوناگون و درگیری بین حکومت و نهادهای مربوط به انتخابات، روز چهار شنبه گذشته (6 دلو ) در میان تدابیر شدید امنیتی، پارلمان دور جدید رسماً توسط رئیس جمهور گشایش یافت وبه فعالیت آغاز نمود.
بدون تردید، در تعطیلی طولانی مدت پارلمان و در خلاء وجودی قوه قانون گذاری کشور، دولت و ملت افغانستان ضررها و زیانهای فراوانی را تحمل نمود و زمانی زیادی را که در صورت استفاده بهینه می توانست به حل امور زیادی کمک نماید، از دست داد.
اما باید پذیرفت که در جامعه نوبنیادی مثل افغانستان که در حال گذار به سر می برد و هنوز ساختارها و ذهنیت های متفاوت با فضای جدید در آن وجود دارد، تحمل این گونه دردها، رنجها و مشکلات امر طبیعی و عادی می نماید.
چه اینکه هنوز ذهنیت ها و ساختارهای حاکم بر فضای سیاسی و فرهنگی- اجتماعی افغانستان در جهت معکوس با تجربه نوین حرکت می کند و این خود، نهادینه شدن ارزشهای دموکراتیک را با چالش هائی مواجه می سازد. با همه ی حرف و حدیث های مطرح شده باید گفت که افتتاح پارلمان و حتی درگیری های پیش از آن، یک گام مهم در جهت تثبیت و نهادینه شدن ارزشهای دموکراتیک و حرکت به طرف توسعه سیاسی در کشور بود که توانست با موفقیت نسبی برداشته شود؛ زیرا در فضایی که برخی عوامل در تلاش بودند تا اجرایی شدن حرکت دموکراتیک مردم را ناکام نمایند، در نهایت به خواسته مردم تن داده و پذیرفتند که اراده ای مردم تمثیل شود.
اهمیت امر آنگاه روشن تر می گردد که بدانیم، حدود پنج ماه پیش از این برگزاری انتخابات در پرده ابهام قرار داشت و در زمان نزدیک به پنج ماه تلاش ها برای جلوگیری از به کرسی نشستن اراده مردم به شیوه های مختلف جریان داشت و بسیاری از امور ملت که تنها با حضور و فعال بودن پارلمان شکل اجرایی پیدا می کرد، تعطیل مانده بود و از این بابت خساره ها وزیان های فراوانی متوجه دولت و ملت افغانستان گردید.
به هر صورت بعداز همه ی این کشمکش ها که به گفته رئیس جمهور لازمه رقابت جریان های سیاسی است، رئیس جمهور با حضور در پارلمان، آن را افتتاح نمود و ضمن ارایه بیانیه مفصل به برخی مشکلات و چالش های اساسی بر سر راه مدیران سیاسی کشور اشاره نمود که در این نوشتار برخی از مهم ترین گفته های رئیس دولت را به بررسی می گیریم.
رئیس جمهور ضمن اشاره به اختلافات پیش آمده بین حکومت از یک طرف، اعضای جدید پارلمان و نهادهای مربوط به انتخابات از سوی دیگر، آن را امر طبیعی حاصل از رقابت بین جریان های سیاسی دانست و گفت که حال بعد از پایان زمان اختلافات، زمان همکاری، همدلی و وحدت بین ارگانهای مختلف فرا رسیده است.
به گفته رئیس جمهور، رقابت در هر نظام سیاسی وجود دارد و هر رقابتی، کشمکش و جنجال را به همراه دارد که با پایان یافتن رقابت، جنجال نیز تمام می گردد و فرصت برای وحدت ملی و همکاری ملی فراهم می گردد.
به باور رئیس جمهور افتتاح پارلمان به معنی این است که کار انتخابات تمام شده، جنجال ها به پایان رسیده و زمان کار و همکاری بین نهادهای مختلف حکومتی فرا رسیده و نمایندگان باید در همکاری و هماهنگی با دولت به فکر پیشبرد کارهای ملت باشند.
رئیس جمهور انتخابات این دوره را دارای نقاط تاریک و همراه با ابهاماتی دانست، ولی گفت که حالا زمان بحث به سر این مشکلات به پایان رسیده و ما تنها باید به فکر پیشبرد کار ها باشیم؛ چرا که در غیر این صورت مورد ملامت و سرزنش ملت قرار خواهیم گرفت.  به نظر می رسد که با این جملات رئیس جمهور، در آینده نزدیک باید شاهد پایان کار دادگاه ویژه نیز باشیم؛ چرا که به گفته رئیس جمهور زمان کار این نهاد نیز تمام شده است.
رئیس جمهور همزمانی افتتاح پارلمان را با اوضاع حساس کشور در عرصه امنیت مهم تلقی نمود و گفت که دولت افغانستان تعهد نموده که تا سال 2014 مسئولیت کامل امنیت را بر عهده بگیرد، اما این کار بدون کمک نمایندگان ملت ناممکن خواهد بود و نمایندگان باید با درک این حساسیت، در جهت تامین منافع علیای کشور تلاش نمایند.
در همین عرصه رئیس جمهور بار دیگر از حضور نیروهای امنیتی خصوصی شکوه نمود و تاکید کرد که دولت افغانستان مصمم است با هر نوع خصوصی سازی امنیت و موجودیت شرکت های امنیتی خصوصی مقابله نماید. ما می خواهیم تمام مسایل در اختیارخودمان باشد و افغان ها کنترول امور را خود بدست بگیرند و این کار وقتی ممکن خواهد بود که ما توانایی آن را بدست آوریم.
رئیس جمهور ضمن تاکید بر حضور قانونمند خارجی ها، از دخالت دیگران در امور داخلی افغانستان شکایت کرد و خطاب به اعضای جدید پارلمان گفت نگذارید، خوابهای وحشتناک را که دیگران برای ما دیده اند عملی گردد که این امر درایت و هوشیاری ما را نیاز دارد و ادامه اختلاف جریان های سیاسی و ذی دخل در مسایل افغانستان به دیگران کمک خواهد نمود تا به ادامه بحران دامن بزنند.
رئیس جمهور در مورد سیاست خارجی کشور، از ارتباط صمیمانه و برادرانه با کشور های اسلامی و منطقه، و رابطه دوستانه با کشور های عضو ناتو و رابطه استراتژیک با ایالات متحده صحبت نمود و گفت که در صدد تقویه و توسعه این روابط هستیم.
رئیس جمهور ضمن موفق خواندن فعالیت های دولت در عرصه های معارف، صحت، توسعه اقتصادی، رشد زراعت و … اقدامات در این زمینه ها را ناکافی دانست و گفت در هنگام به قدرت رسیدن او در سال 2002 خزانه دولت دوصد هزار دالر درآمد سرانه 180 دالر و عاید خالص چهار ملیارد دالر بوده که هم اکنون این رقم به ترتیب نزدیک به پنج ملیارد، پنجصد دالر و بیش از 17 ملیارد دالر رسیده که این امر نشان دهنده ای موفقیت دولت می باشد.
رئیس جمهور هم چنین به توانمندی های افغانستان در داشتن سرمایه های زیر زمینی اشاره نموده گفت که افغانستان  دولت فقیر نیست و تنها سی فیصد ذخایر آن 3تریلیون دالر است که باید کشف شود، اما کشف و استخراج معادن نیازمند برخورداری از نیروی انسانی متخصص می باشد و وقتی می تواند برای ملت افغانستان مفید واقع گردد که بدست خود ملت استخراج گردد، نه دیگران.
رئیس جمهور در این بیانیه، شرکت گسترده مردم در انتخابات را نیز با وجود تهدید های امنیتی حاضر شدند و رای دادند قابل ستایش دانست و از آنها که در قبال مسأله حیاتی و سرنوشت ساز انتخابات احساس مسئولیت نموده اند، تقدیر کرد.
البته افتتاح پارلمان در کنار همه ای آنچه گفته شد، بدون حادثه هم نبود و حواشی نیز به همراه داشت که می تواند قابل تأمل باشد. یکی از این حواشی، در نظر نگرفتن جای برای نمایندگان مجلس سنا بود که علی رغم آمادگی و تمهیدات در نظر گرفته شده این امر نادیده گرفته شده و موجب شد که آنها با حالت قهر محل برگزاری جلسه را ترک نمایند. ولی با رایزنی های دوباره به جلسه برگشتند.
به هر صورت پارلمان جدید با همه ای کش و قوس هایش شروع به فعالیت نمود وبه نظرمی آید تا حدودی جنجال های انتخاباتی فروکش خواهد نمود، اگر چه برخی از آگاهان هنوز هم بر این باور هستند که تنش های موجود ادامه پیدا خواهد نمود. در این میان، نگرانی ترین قشر، ملتی است که به گفته رئیس جمهور از جان خود باید گذاشتند. و در انتخابات شرکت نموده و به نمایندگان رای داده اند. حال نگرانی آنها از این امر است که نمایندگان با آراء آنها چگونه معامله خواهند کرد.
انتظاری که آنها دارند، این که نمایندگان به دور از هر دسته بندی سیاسی و غیر سیاسی، تنها به فکر ملت و خواسته های آنها باشند.

ادامه مطلب

دور دوم مجلس نمایندگان افتتاح شد

بعد از روزها انتظار بالاخره پارلمان جدید افغانستان طی مراسم خاص با حضور رئیس جمهور، معاونین و اعضای کابینه، نمایندگان کشورهای دوست و مهمانان داخلی و خارجی افتتاح گردید.

افتتاح پارلمان کشور در حالی صورت گرفت که ده ها تن از نامزد وکیلان بصورت جدی منحیث معترضین روند انتخابات، چگونگی برخورد اعضای کمیسیون سمع شکایات وکمیسیون مستقل انتخابات را زیر سوال برده واز چگونگی اعلان نتایج انتقاد نمودند.

 آنها ادعا می کنند که در این انتخابات در بسیاری حوزه های انتخاباتی بصورت گسترده تقلب صورت گرفته است و کسانی که در مجلس راه یافتند تعدادی مشخص شان نمایندگان واقعی مردم نیستند در حالیکه این موضوع از طرف نهادهای انتخاباتی رد شده و از شفافیت پروسه انتخابات و رسیدگی به شکایات سخن گفته اند.

به هر صورت اعتراضات و انتقاد ها در انتخابات کشورهای دیگر نیز وجود داشته و حتی می توان گفت که اینگونه موضوعات  یک روند عادی جامعه دموکراتیک است که افغانسان نیز این روند را تجربه می کند و در بسیاری از کشور های دیگر نیز انتخابات شان جنجال های را به همرا داشته است؛ اما کشور افغانستان در مرحله تجربه نمودن دموکراسی و قانون سالاری است و در مرحله گذار قرار دارد که با چنین شرایط موجود نمی توان یک انتظار ایده آل از عملکرد نهاد های حکومتی و دولتی داشت که نهادهای انتخاباتی کشور همچنان به نحوی تاثیر گذار از وضعیت عمومی مملکت است با در نظر داشت تمام مشکلات و نارسایی ها ولی باز هم انتخابات دور دوم پارلمان در شرایط کنونی افغانستان یک دستاورد نهایت مهم و ارزنده است.

مردم افغانستان با یک درک عمیق از وضعیت موجود و تجربه از گذشته در حالت کنونی اقدامات موثر و سنجیده شده ی  باید داشته باشد. برخورد های جنجال بر انگیز که باعث تفرقه و نفاق و اختلاف میان اقشار مختلف مردم گردد، جداً پرهیز شود آنچه به مصالح و منافع افغانستان واحد، سربلند و یک پارچه است فکر شود.

توقع و انتظار که این بار مردم افغانستان  از خانه ملت و نمایندگان مجلس شورای ملی دارند آن اینکه افغانستان در یک شرایط حساس تاریخی قرار دارد؛ بناً می طلبد که تمام نیروهای فعال، با احساس وبادرک درست  از وضعیت کشور از آدرس مرجع قانون گذاری، عمل را انجام دهند که به منافع تمام مردم ما باشند.

پارلمان جدید منحیث یک قوه مستقل اما همسو و در کنار دو قوه دیگر و بر یک دولت مقتدر که مطابق شآن مردم افغانستان باشد، بوجود آورده وعمل نماید. قانونی در این مرجع طرح و به تصویب برسد که تمثیل کننده یک نظام پویا و موثر در شرایط کشور ما باشد و وضعیت کشور ما را از  حالت موجود به وضعیت مطلوب برساند.

در سخنانی رئیس جمهور کشور که در افتتاح دور شانزدهم مجلس نمایندگان ارایه شد نشان دهنده ی واقعیت های موجود افغانستان است رئیس جمهور افغانستان عرصه های مختلف را مورد بررسی گرفته و از کارکرد های انجام شده و کارهای که باید در مدت چهار سال آینده صورت گیرد اشارات داشت. مهم ترین موضوع که قابل بحث است این که شما نمایندگان  واقعی همه مردم هستید و در جغرافیای بنام افغانستان، که درواقع یک ملت هستیم، زندگی می کنید عملکرد شما منحصر به یک قشر خاصی نبوده بلکه مسئولیت شما بیشترازآن است و از طرف دیگر تاکید رئیس جمهور بر این است که افغان ها خود باید قادر شوند که هم بعد از چهار سال آینده مسئولیت امنیتی را به عهده بگیرند و هم همه ما و شما مسئولیت داریم که بر یک افغانستان آزاد و با ثبات که خواست همه افغان ها است گام بر داریم و از مداخلات خارجی ها نیز در روند ملت سازی انتقاد نمودند. مردم ما شرایط حساس کشور خود را درک نموده و فریب بیگانگان را نخورده ومنحیث ملت یک پارچه عمل نماییم.

اردوی‏ملی؛ محور همگرایی مردم افغانستان

 

 

سرزمینی به نام افغانستان محدود به جغرافیای کنونی، دهه‏ها است که در نقشه جغرافیایی سیاسی جهان جا دارد. هر چند حدود و ثغور فعلی این کشور همچون سایر ابعاد وجودی‏اش تحت تاثیر سیاست‏های دو استعمارگر شرقی، روسیه قدیم و بریتانیای کبیر شکل گرفته و بسیاری از قلمروهای شمالی، شرقی، جنوبی و حتی شمال غربی‏اش از پیکره‏ی افغانستان جدا شده اند و مرزهای تحمیلی کنونی را ایجاد کرده اند.
با این وجود، آن‏چه را امروز به نام افغانستان از نظر جغرافیایی می شناسیم نیز همواره مورد تهاجم و دخالت گسترده‏ای کشورهای دیگر قرار داشته و توسط آنان تخم واگرایی ملی پراگنده گردیده است.
پس از فروپاشی و شکست رژیم طالبان و تشکیل حکومت نوین با پایه‏ها و امید‏های وسیع‏تر، انتظار می‏رفت به زودی یک حکومت ملی فراگیر در افغانستان شکل بگیرد و تمام اقوام ساکن در کشور در یک همگرایی بی سابقه با توسل و تمسک به مجموعه‏ی ویژگی‏های وحدت آفرین گرد هم آیند و در سایه‏ای رهنمود رهبران خردمند، بنای یک جامعه نو با انگیزه‏ها، دیدگاها و طرز تفکرهای نوین را بنیان گذاشته و همه باهم برای ارتقای منزلت ملی و بازسازی سرزمین ویران شده شان دست همکاری و همیاری به هم بدهند.
متاسفانه، این رویا هرگز به آن صورت که انتظار می رفت محقق نشد و بعد از نزدیک به یک دهه از تشکیل دولت ملی جدید، با وجود کمک‏ها و حمایت‏های بی دریغ سیاسی و اقتصادی جامعه جهانی، هنوز نتوانسته ایم تهداب حکومت فراگیر ملی را به معنای واقعی کلمه و با شرکت تمامی افغانستانی‏های ساکن در کشور پی ریزی نماییم. آن‏چه تا اکنون شکل گرفته هر چند در حد خود جای شکر گذاری و تقدیر دارد؛ اما به تناسب امکانات و انتظارات مردم چیزی در خور و شایسته‏ی شرایط محسوب نمی‏شود.
چیزی که به عنوان یک مساله در ذهن هر شهروند این کشور باقی است، این است چه اتفاقاتی باعث شد که یک‏بار دیگر آرزوهای دیرینه مردم ما به طور معقول و آن‏گونه که انتظار می‏رفت، برآورده نشد؟
در فرایند تاریخ، کشورها و ملت‏های بسیاری را شاهد هستیم که با مشکلات و معضلات مشابهی همچون افغانستان دست به گریبان بوده اند؛ اما با درایت و کاردانی رهبران سیاسی از یک سو و با همگرایی و بسیج متعهدانه توده‏ها از سوی دیگر به کمترین فرصت به اهداف بلند، در راستای استقرار صلح و ارتقای منزلت ملی کشور شان دست یافته اند.
آن‏چه در عرصه‏ی بین‏المللی به عنوان اولین محور وحدت آفرین و شکل‏دهی دولت ملی انجامیده، علت وجودی سرزمین‏های حکومتی بوده است. به بیان دیگر، دولت‏مردان و مردم سرزمین‏ها با پاسخ گفتن به این سوال که کشوری با جغرافیای فعلی چگونه و در چه فرایندی شکل گرفته و نقش من و ما به عنوان شهروندان چیست؟ و توانسته اند تعلق خاطر‏شان را نسبت به سرزمین موجوده تعمق بخشند. این‏گونه خود را به مثابه‏ی خشتی برای ساختن دیوار بلند دولت ملی فرض کرده و از هر گونه توجه در زمینه دریغ نکرده اند.
در مرحله دوم، اگر مردم و یا بخشی از جمعیت کشور از نظر علت وجودی تداوم تاریخی، خود را متعلق به سرزمین موجوده نکرده باشند، اندیشه‏ای سیاسی بر مدد چنین وضعی تاخته و زمینه‏ی همبستگی فکری آن مردم را نسبت به سرزمین‏شان فراهم کرده است.
اندیشه‏ی سیاسی، نیروی است که برتر از تمام تفاوت‏های فرهنگی و جغرافیایی در یک کشور محسوب می‏شود و زمینه‏ی تعلق خاطر مردم را فراهم می‏کند.
در شکل‏گیری کشورهای عراق و سوریه امروزی نیز، عامل اندیشه‏ی سیاسی باعث شکل‏گیری حکومت‏های ملی و رهایی از تجزیه طلبی مردم آن سرزمین‏ها گردید. این ظرفیت در کشور ما نیز به صورت بالقوه وجود دارد که امیدوارم با تدبیر سردم‏داران حکومتی در راستای مصالح علیای کشور از آن بهره برداری صورت گیرد.
علاوه بر آن، نماد‏های همبستگی آفرین فراوان دیگری وجود دارد که با طرح آن زمینه‏ی اتحاد ملی فراهم خواهد آمد. ارتش ملی (اردوی ملی) با القای عرق ملی به افرادی که از نواحی مختلف جغرافیایی کشور و با زمینه‏های متفاوت قومی و زبانی به خدمت فرا خوانده می‏شوند، در پیشبرد همبستگی ملی نقش موثری دارد.
اکنون، این نقش در میان اعضای چند قومی اردوی ملی جای پای خوبی باز کرده و روحیه‏ای وطن دوستی و عشق به میهن و هموطنان، به جدایی از قوم، قبیله، نژاد و مذهب در آنان روز به روز در حال تقویت شدن است. علت توفیق اردوی ملی در بسیاری از وظایف محوله نیز نهفته درهمین امر است.
عوامل متعدد دیگری نظیر، پرچم ملی، سرود ملی، بناهای تاریخی، پایتخت ملی، جشن‏های ملی، دین و فرهنگ مشترک و بالاخره منافع مشترک می‏توانند هر کدام زمینه‏های بسیار والای برای همبستگی ملی فراهم آورد.ن قش رسانه‏ها، احزاب و جریان‏های سیاسی، اجتماعی، به ویژه نهادهای علمی و فرهنگی نیز دراین راستا بسیار مهم و موثر خواهد بود.

ادامه مطلب

از روزنه ی دیگر؛ نگاهی به سفر رئیس جمهور به مسکو

در سفر اخیر رئیس جمهور کرزی به مسکو و دیدار با مقام‏های کرملین، توافقاتی در باره‏ی پروژه‏های بازسازی تونل سالنگ و خانه‏ی علم و فرهنگ شوروی سابق، اعمار شفاخانه اطفال در کابل، بازسازی مکروریان‏ها و همچنان صدور محصولات نفتی روسیه به افغانستان صورت گرفت.
با این همه، سفر آقای کرزی به مسکو و دیدار با مقامات کرملین را از روزنه‏ی دیگر نیز می توان مورد کندوکاو قرار داد؛ چون آقای کرزی نه تنها برای امضای برخی از قراردادهای تجاری و اقتصادی، بل به منظور بحث روی یک سلسله مسایل منطقوی و سهیم ساختن روسیه در کار حل چالش‏ها و بحران موجود افغانستان، به آن کشور سفر داشت که به چند مورد عمده‏ی آن اشاره می گردد:
بیم و امید غرب از روسیه: نباید از نظر دور داشت که حضور روسیه در افغانستان (پس از حضور نیروهای بین‏المللی کمک به امنیت و ایالات متحده در اوایل شکل گیری نظام کنونی) تا کنون کم‏رنگ و حاشیه‏ای بوده و چرخش سیاسی آقای رئیس جمهور در طی دو سال اخیر به سمت روسیه و کشورهای همسو با آن، باعث نگرانی‏ و در مواردی خوشبینی‏ شریکان غربی افغانستان به ویژه ایالات متحده امریکا شده است؛ زیرا امریکا نگران قدرت یافتن دوباره روسیه در افغانستان و انکشاف سیاست خارجی این کشور در منطقه است. از سویی هم ناتو و امریکا، پس از نزدیک به ده سال نبرد درافغانستان، از یک سو نتوانستند تروریزم را نابود سازند و از جانب دیگر باکمبود هزینه جنگی نیز مواجه شده اند. با این وصف امریکا خوشبین است روسیه به عنوان یکی از کشورهای تاثیر گذار در روند نظامی و سیاسی جاری افغانستان، توانایی همکاری در هر دو زمینه را داشته و سفر رئیس جمهور کرزی باعث دلگرمی روسیه به افغانستان شده باشد.
اکنون ناتو کم مصرف ترین مسیر را برای اکمال نیروهای خود در افغانستان، عبور تدارکات نظامی از خاک روسیه می داند و در سایر تعاملات جهانی نیز امریکا نیازمند همکاری های روسیه است؛ لذا سفر آقای کرزی به مسکو، انتظار امریکا از روسیه را در حد توانایی خویش بر آورده خواهد کرد.
چشم انداز آینده افغانستان: رئیس جمهور کرزی با نگریستن به دورنمای سیاسی افغانستان، دریافته دیر یا زود شریکان غربی افغانستان را ترک خواهند کرد؛ اما روسیه و کشورهای همسایه به خاطر نزدیکی جغرافیایی و وابستگی‏های فرهنگی – تاریخی در کنار مردم افغانستان همچنان باقی خواهند ماند. از این رو آقای کرزی گاه و ناگاه با سفر به فدراتیف روسیه این پیوندها را تازه می‏کند، زیرا اکنون در روسیه بیشتر از بیست میلیون مسلمان زندگی می‏کنند و این کشور عضو ناظر سازمان کنفرانس کشورهای اسلامی است.
همکاری‏های اقتصادی: در حال حاضر بازارهای افغانستان را اموال چین، پاکستان و ایران تسخیر کرده و جالب این است که برخی از کالاهای وارد شده از مرز این سه کشور به افغانستان، با مارک “ساخت روسیه” عرضه می‏گردد؛ پس اگر تسهیلات تجاری و اقتصادی میان افغانستان و روسیه بیشتر شود، کالاهای با کیفیت در دسترس شهروندان افغانستان قرار خواهند گرفت که در نهایت به احیای ارزشمند بودن کالاهای ساخت روسیه می‏انجامد.
اگر چه انتقال کالاهای تجاری از روسیه نسبت به سه کشور همسایه با مصارف سنگین تر همراه خواهد بود؛ اما کیفیت و اصیل بودن کالاها و همچنان تعهد بر اجرای قراردادها سنگینی مصارف را جبران خواهد کرد.
روسیه در طول مناسبات خود با افغانستان که با فراز و فرودهای نیز همراه بوده، پروژه‏های زیادی را اعمارکرده و اکنون این پروژه‏ها نیازمند احیای دوباره می‏باشند. و از جانبی هم، سرمایه گذاران روس، برای سرمایه‏گذاری در افغانستان دلهره دارند.
سفر رئیس جمهور کرزی به روسیه، بر علاوه‏ی این که سنگ بنای برخی از قرار دادهای اقتصادی را گذاشت، اطمینان تاجران و سرمایه گذاران روسی را نیز برای سرمایه گذاری بیشتر به افغانستان جلب کرد.
همکاری‏های نظامی: این مساله را نیز باید پذیرفت که قوای نظامی افغانستان در طی ده‏ها سال مرهون همکاری‏های نظامی و تسلیحاتی روسیه و در کل شوروی سابق بوده است؛ چون در هر مقطع از زمان روس‏ها با هول و هراس از نزدیکی غرب به پاکستان و قوی شدن این کشور، نهادهای نظامی افغانستان را تقویت و تجهیز کرده اند تا توانایی مقابله را با پاکستانی‏ها داشته باشند.
اکنون که تلاش می شود تا ترفندها و تاکتیک‏های به جا مانده از شوروی سابق در قوای نظامی افغانستان نابود شوند یا به عبارتی سعی می گردد تا اردوی افغانستان به شیوه ی غربی آموزش ببیند، روسیه با فرستادن امکانات نظامی مانند ارسال بیست بال هلی‏کوپتر، بیست و دو هزار میل اسلحه‏ی سبک کلاشینکوف با دو و نیم میلیون مرمی آن و اعلام آمادگی برای آموزش بخش امنیتی افغانستان کوشش می کند از این روند جلوگیری شود. در عین حال این کشور در تلاش است تا نهادهای امنیتی افغانستان خود توانمندی دفاع از اراضی خویش را پیدا کنند و نیازی برای ماندن خارجی‏ها پس از سال 2014 احساس نگردد؛ زیرا روسیه افغانستانی را به نفع خودش می داند که در آن نیروی نظامی خارجی وجود نداشته باشد.
مبارزه‏ی مشترک با مواد مخدر: مرزهای شمالی افغانستان، گذرگاه‏های قاچاقبران مواد مخدر اند، سالانه مقدار قابل ملاحظه‏ای از انواع مواد مخدر با عبور از کشورهای آسیای میانه به روسیه قاچاق می شوند. این امر سبب گردیده تا سالانه زندگی و روزگار بیش از صد هزار جوان روسی سیاه و تباه گردد و برای مقابله و مبارزه با این پدیده، روسیه تلاش‏های بی شایبه‏ای را انجام می‏دهد و هر سال حدود سه میلیارد دالر را روسیه به خاطر نابودسازی و مبارزه با مواد مخدر به سازمان ملل پرداخت می نماید و شماری از سربازانش را در مرز تاجیکستان و افغانستان جابجا خواهد نمود.
به زعم اداره‏ی فدرال مبارزه با مواد مخدر روسیه، برای رهایی از شر این پدیده باید مراکز اصلی آنان را نابود ساخت، لذا چندی پیش پولیس روسیه با همکاری نیروهای ناتو کارخانه‏های تولید مواد مخدر را در ولایت ننگرهار هدف قرار دادند.
گفته می شود در سفر رئیس جمهور کرزی به روسیه یکی از موضوعات مورد بحث، مبارزه‏ی مشترک در برابر مواد مخدر بوده است؛ زیرا شایعاتی وجود دارند که برخی از افراد توانمند در بدنه‏ی دولت افغانستان در کار قاچاق مواد مخدر دست دارند، مقامات روسی با مطرح کردن بحث جلوگیری از کشت، تولید و قاچاق مواد مخدر خواهان نابودی تمام مزارع خشخاش در افغانستان است.
نگرانی روسیه از روند صلح افغانستان: در نگاه نخست ممکن است این عنوان دور از واقعیت جلوه کند؛ اما حرکت‏های اخیر مقامات کرملین نشان دهنده صحت موضوع است.
دمیتری مدویدیف؛ رئیس جمهور روسیه در سفری به هندوستان، اعلامیه ای مشترکی را با مقامات هند به نشر سپردند که در آن از وخیم شدن اوضاع امنیتی افغانستان اظهار نگرانی شده بود. احتمالاً سفر مدویدیف به هند بی‏ارتباط به سفر کرزی به روسیه نخواهد بود؛ چون هر دو کشور هند و روسیه در برابر خصم مشترک قرار دارند و آن عبارت است از پاکستان.
پاکستان تلاش می کند تا گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی را دوباره در حاکمیت مرکزی افغانستان شریک سازد و این به معنای حضور بیشتر پاکستان در حاکمیت افغانستان خواهد بود و احتمالا موجب روگردانی سیاست مداران کابل از هند و روسیه خواهد گردید، لذا برای دور کردن اسلام آباد از آب و هوای مساعد کابل، صحبت‏هایی میان مقامات در مسکو انجام گردیده است.
به هر ترتیب، آقای کرزی این بار بر علاوه این که یک سلسله قراردادهای اقتصادی را با سران روسیه به امضا رساند، احتمالا بحث‏های اصلی و زیربنایی را با مقامات روسیه به پیش برده است که برای حل چالش‏ها و نگرانی‏های موجود در سطح افغانستان و منطقه حایز اهمیت است.

مبارزه با مواد مخدر کار همگانی است

پس ازگذشت تقریبا یک دهه از تحولات جدید در افغانستان و حضور جامعه جهانی، مشکلات و چالش‏های مانند فقر، جنگ، فساد، تبعیض و… همچنان دامن‏گیر مردم افغانستان است. افزون براین‏ها، آن‏چه مشکل را حادتر ساخته؛ کشت، تولید و قاچاق مواد‌مخدر است. مواد مخدر از یک طرف به عنوان منبع تمویل برای مخالفین و تروریزم مورد استفاده قرار گرفته و از جانبی همف تعداد زیادی ازجوانان مارا به بلای خانمان سوز اعتیاد مبتلا ساخته است.
درگوشه و کنار شهرکابل، جمعی از معتادان را که درحالت رقت بار زندگی می‏کنند به وضاحت می‏توان دید. پل سوخته مکان امنی برای معتادان مواد مخدر تبدیل شده و دود و بوی ناشی از استعمال چرس و هیرویین، مشام هر عابری را می آزارد و وضع رقت‏انگیز و اسف‏بار جوانانی که درلابلای کثافات و آب‏های گندیده و متعفن شب و روز خویش را سپری می کنند، خیلی تکان دهنده است.
پل سوخته، به راستی به پل سوختگان تبدیل شده است. جمع کثیری ازجوانان با چهره‏های سیاه و دودی، موهای ژولیده و چرکین، با تشکیل دادن مجموعه‏های سه چهار نفری در زیر پل مصروف روشن کردن بسته‏های آکنده از مواد مخدر هستند که در حقیقت، آتش به خرمن عمر گران‏بهای خویش می‏زنند و با گذشت چند روز یکی دو تن از معتادین همان‏جا جان می‏بازند و کسی حاضر به دفن شان هم نمی‏شود.
پرسش مطرح این است که چرا با وجود نهادها و تشکیلاتی مانند وزارت مبارزه با مواد مخدر، معینیت مبارزه با مواد مخدر وزارت داخله و حمایت و توجه بین‏المللی در راستای از میان برداشتن مواد نشه‏آور، باز هم گراف مواد مخدر سیر صعودی می‏پیماید و به یک آفت مهارنشدنی تبدیل شده است؟ با این‏که صدها میلیون دالر تحت عنوان کمک به دهاقین، معیشت بدیل و… به پرورش دهندگان کوکنار داده شده؛ اما هیچ‏گونه دستاوردی در پی نداشته است.
با توجه به تلاش‏ها و کوشش‏های جامعه‏ی جهانی و دولت افغانستان در جهت مبارزه با دو پدیده‏ای مواد مخدر و تروریزم، اکنون امحای این دو پدیده‏ی ویرانگر برای مردم افغانستان به یک آرزوی دست نیافتنی مبدل گشته؛ زیرا نیروهای خارجی در امرمبارزه با تروریزم و موادنشه‏آور، سیاست مجموعه بازی‏های “تام وجری” را در پیش گرفته و فعالیت‏هایشان در این زمینه، مورد تردید است.
بدین ترتیب؛ شهروندان افغانستان باید خود در برابر مواد مخدر، مبارزه‏ی پی‏گیر و بی‏امانی را آغاز کنند و با تکیه بر مبانی دینی که استفاده از مواد مخدر را حرام دانسته، این بلای خانمان‏سوز را محو و نابود کنند.