کودک؛ تفنگ و جبهه

در اکثر نقاط جهان، دوران کودکی، شیرین‏ترین و بی‏درد سر‏ترین دوران زندگی به حساب می‏آید؛ اما در افغانستان این گونه نیست. در این کشور کودکان با آسیب‏های گوناگون اجتماعی دست و پنجه نرم می‏کنند و ازلذت کودکی محروم می‏شوند.
فقر اقتصادی، اعتیاد، بازماندن از تحصیل، ناامنی‏ها و هزاران دغدغه‏ی دیگر روان کودکان را می‏آزارد؛ اما گذشته از همه‏ی این موارد، اخیراً ریاست امنیت ملی گفته است که در طی نه ماه گذشته 80 تا 120 مورد حمله انتحاری از سوی کودکان که 13 تا 17سال داشته اند، انجام شده است. پیش از این نیز نیروهای امنیتی کشور چندین کودک دیگر را به ظن دست‏داشتن در حملات انتحاری دستگیر کرده بودند.
گفته می‏شود که شماری از افراد زیر سن 18 نیز در صفوف نیروهای امنیتی کشور انجام وظیفه می نمایند و از سویی هم طالبان در نبردهای شان، از این افراد به عنوان نیروی جنگی استفاده می‏کنند.
فرماندهان نیروهای خارجی در مصاحبه‏های شان با رسانه‏ها نیز از این موضوع یاد کرده اند و گفته اند که آنان کودکان زیادی را می‏بینند که در مقابل شان می جنگند و برخی از آنان کشته و زخمی می‏گردند.
اما سخن به این جا ختم نمی‏شود، برخی گزارش‏ها حاکی از آن است که شماری از کودکان، در میدان‏های نبرد مورد سوء استفاده‏های نامشروع نیز قرار می‏گیرند، برخی از کودکان گفته اند که آنان نخست ربوده می‏شوند و پس از آن یا به میدان‏های نبرد فرستاده می شوند و یا این که در دام هوس‏بازان قرار می‏گیرند.
اگرچه اخیراً دولت معاهده ای را با سازمان ملل متحد به امضا رسانده که بر بنیاد آن جلب و جذب افراد زیر سن هجده در صفوف نیروهای امنیتی ممنوع گردیده است؛ ولی در سایر موارد نتوانسته است که جلو سوء استفاده از کودکان را بگیرد.
امروزه، در برخی از ولایت‏ها سوء استفاده از کودکان به منظور لذت‏های‏ جنسی، همچنان ادامه دارد، از سویی هم کودکان بی‏شمار دیگر در جاده‏‏های پایتخت، سرگردان به دست آوردن لقمه‏ای نان هستند.
به گفته کارشناسان امور، استفاده‏ی ابزاری از کودکان در نبردهای مسلحانه، آینده‏ی آنان را با تهدید جدی و مستقیم مواجه ساخته است، لذا بر دولت و نهاد مسئول است تا هر آنچه در توان دارند، از ادامه‏ی این روند جلوگیری نمایند.

0 پیام‌