پایان بیستمین سفر؛ نتیجه چیست؟

هفته گذشته آقای کرزی بیستمین سفرش به پاکستان در دوره ریاست جمهوری‌اش را تجربه کرد. سفری که شاید آخرین سفر او در کسوت و مقام ریاست جمهوری افغانستان به آن کشور باشد. این سفر در شرایطی انجام شد که پیش از آن روابط دو کشور به بالاترین سطح از تیره ‌گی خود رسیده بود و از سویی، بدلیل بی‌نتیجه بودن نزده سفر قبلی رییس جمهور به این کشور، پیش‌بینی می‌شد که این سفر نیز به نتیجه‌ ای خاصی منجر نشود.

هفته گذشته آقای کرزی بیستمین سفرش به پاکستان در دوره ریاست جمهوری‌اش را تجربه کرد. سفری که شاید آخرین سفر او در کسوت و مقام ریاست جمهوری افغانستان به آن کشور باشد. این سفر در شرایطی انجام شد که پیش از آن روابط دو کشور به بالاترین سطح از تیره ‌گی خود رسیده بود و از سویی، بدلیل بی‌نتیجه بودن نزده سفر قبلی رییس جمهور به این کشور، پیش‌بینی می‌شد که این سفر نیز به نتیجه‌ ای خاصی منجر نشود.
این مشکلات باعث گردید که حتی خود رییس جمهور تمایل چندانی به این سفر نشان نداده و پیش از آن که با سفر به اسلام‌آباد موافقت نماید، تاکید کرد، تنها در صورتی به پاکستان می‌رود که آجندای آن مشخص گردد و مقامات پاکستان تعهد دهند که برخلاف رویه‌ای گذشته‌ شان، این‌بار با صداقت با وی برخورد کرده و کابل را در روند صلح با مخالفینش همکاری نمایند.
با این حال، درپی رایزنی سرتاج عزیز، مشاور امنیت ملی و امور خارجی پاکستان در سفرش به کابل، آقای کرزی موافقت کرد تا از اسلام‌آباد دیدن نماید و دعوت نخست‏وزیر تازه به حکومت رسیده این کشور نوازشریف را بپذیرد؛ اما آیا این سفر رییس جمهور موفق بود و آیا رییس جمهور و حکومت افغانستان به نتایج دلخواه خود از این سفر دست یافتند؟
پاسخ به این پرسش را باید در خواسته‌ها و انتظارات حکومت افغانستان از این سفر دنبال نمود. پیش از آن که رییس جمهور عازم اسلام‌آباد شود، مقامات حکومت از دو خواسته اصلی کابل از اسلام‌آباد سخن گفتند؛ همکاری صادقانه پاکستان در آوردن مخالفین حکومت به میز مذاکره و آزادی رهبران تاثیرگذار طالبان از زندان‏های پاکستان؛ دو خواسته‌ای که دولت افغانستان آن را در بازگشت ثبات به کشور موثر دانسته و بارها آن را مطرح کرده است؛ اما اسلام‏آباد باوجود وعده‌های همیشگی، هیچ‌گاهی در این زمینه حکومت کابل را یاری ننموده است.
به ‌نظر می‌رسد که این‌بار نیز مقامات پاکستانی باوجود وعده به رییس جمهور کرزی، به این دو خواسته افغانستان توجهی زیاد نکرده و عملا نیز تعهد آن چنان قابل اعتنای در این زمینه نسپرده‌اند.
چنانچه سرتاج عزیز مشاور امنیت ملی و امور خارجی پاکستان در گفتگو با رادیو پاکستان به نحوی خواسته تا از پذیرفتن مسوولیت از سوی اسلام‌آباد در این زمینه خودداری نماید. او گفته که طالبان حاضر نیستند تا با شورای عالی صلح افغانستان مذاکره نمایند، ولی اسلام‌آباد تلاش می‌کند تا این ارتباط را برقرار سازد.
به نظر می‌رسد که مشاور امنیت ملی پاکستان در این اظهارات صرف نظر از این که به چه میزان واقعی باشد، بیش‏تر تلاش دارد تا کم‌کاری‏های احتمالی کشورش در آینده را از همین حالا توجیه نماید.
از سوی دیگر، موضع‏گیری مقامات و رسانه‏های پاکستانی در مورد این سفر نیز نشان دهنده‌ای این امر است که آن‏ها از همین حالا آمادگی‏های لازم برای عملی نشدن تعهدات شفاهی کشورشان را گرفته اند؛ چرا که بیش‏تر مقامات و رسانه‏های پاکستانی تلاش کردند تا جنبه‏های اقتصادی مذاکرات اسلام‌آباد را برجسته سازند و کم‏تر به دو خواسته اصلی حکومت افغانستان توجه نشان دادند.
با این حال، مقام‌ها در ریاست جمهوری به وعده‌های رهبران ارشد پاکستان مبنی بر حمایت اسلام‏آباد از طرح حکومت افغانستان در زمینه مذاکرات دلخوش کرده‌اند. آنان می‌گویند: اسلام‌آباد وعده کرده که با استفاده از نفوذ خود بر شبه نظامیان افغان، آنان را به برقراری ارتباط مستقیم با حکومت افغانستان ترغیب خواهد کرد. با همه‌ای این مسایل به نظر می‌رسد که سفر بیستم رییس جمهور نیز همچون سفرها و دیدارهای گذشته، دست‏آورد آن‏چنانی نداشته و هرچند رییس جمهور و هیات همراهش در این سفر، به برخی موفقیت‌ها در زمینه‌های اقتصادی دست یافتند، اما در ارتباط به دو خواسته اصلی خود؛ یعنی روند صلح و آزادی رهبران طالبان که آن‏هم تسهیل کننده‌ای مذاکرات صلح دانسته می‌شود، نتوانسته است به دست‏آورد مشخصی دست یابد.

0 پیام‌