کشمکش های درون پارلمانی خیلی ها هم بد نیست

همه می دانیم که پارلمان پرماجرای افغانستان بالاخره افتتاح گردید، با افتتاح  پارلمان منازعه ها و کش و گیر ها نه تنها پایان نیافت بلکه این بار تبانی ها و تباین ها جلوه ی جدیدی به خود گرفت.
این بار این حکومت نبود که مورد بازپرس، سرزنش و استیضاح  پارلمانیان قرار گیرد، بلکه تنش ها در درون متحدان دیروز اتفاق افتاد. دیروز حکومت به بهانه ای افتتاح پارلمان را به تعویق انداخته بود اما این بار نمایندگان بی سبب در انتخاب رئیس داخلی شان تاخیر می نمایند، بی هدف و نسنجیده بر طبل گذر زمان می کوبند.
سیر انفعالی حکومت تا دیروز معمائی  داشت، معمائی که پارلمانیان آن را بهتر از هر کس دیگر درک می نمود، اما وقت گذرانی شورائیان با چه اما واگرهایی قابل توجیه است در حالیکه همه به وضوح شمشیر دموکلس را برسر مشاهده می نمایند. در این چند روز شورای ملی چهره ها،‌ عملکرد ها و گفته هایش در صدر رویداد های کشور قرار داشته ودارد، تیتر های درشت و تفسیرهای گوناگون از منظرهای متفاوت و زوایای مختلف، هر کدام به عملکرد پارلمانیان تمرکز نموده و تا حدودی در برابر رویداد های مجلس در تاریخ کشور ادای دین نمودند.
بیشتر رسانه ها با دید انتقادی به کشمکش های پارلمان پرداخته اند در دو روز اول نیز تمام توان ها به خرج داده شد تا در رساندن یکی از دو نامزد مقام ریاست مجلس یعنی قانونی و سیاف توفیق یابند، چنانکه دیدیم این اتفاق نیفتاد و عده ای در این امر دست حکومت را دخیل می دانند، استدلال این مفسرین از قضیه متکی بر این مدعاست که حکومت می خواهد با ناکامی هر چه مزید تر نمایندگان سایه سلطه اش را بر آنان از حالا بگستراند، ضمن اینکه گزینه ای دیگری از جمله بحث تقلب در انتخابات از سوی برخی وکیلان و احکام های هشدار دهنده دادگاه ویژه خواب و خیال راحت پهلوگرفتن بر کرسی مجلس را ربوده است. درحالیکه حکومت این ادعارا قویا رد نموده است واقعیت هم همین است. اکنون نه حکومت بلکه این پارلمانیان اند که نمی توانند مشکل تعیین رئیس مجلس را با توانائی حل کنند اگر اوضاع به همین منوال حرکت کند و نمایندگان مردم برای بار چهارم نتوانند رئیس انتخاب کنند به طور قطع قضاوت مردم در مورد عملکرد آینده پارلمان و توانائی های نمایندگان شورای ملی منفی خواهد بود.
 اما به زعم نگارنده، اتفاقات اخیر در مجلس نمایندگان و رویدادهای مربوط به انتخاب رئیس چندان هم نگران کننده و نامیمون نیست. اول اینکه از کجا معلوم است که ریاست پارلمان بازهم دراختیار جناب قانونی و یا پروفیسور سیاف قرار نگیرد چرا که پیشبینی ها حاکی از این است که با تنش های که در مجلس پیش آمده و با توجه به ساختار سنتی و گرایش های فردی که در جامعه افغانستان وجود دارد سیکل ناکامی نمایندگان برای احراز مقام ریاست کامل نگردیده وبار دیگر نوبت به این دوشخص اولی خواهد رسید دوماً هر گاه چنین اتفاقی نیز بیفتد، چه جای نگرانی و اظطراب وجود دارد. مقام ریاست پارلمان مادام العمر که برای شخص و یا اشخاص خاصی خلق نگردیده است. این یک نوع هنجارشکنی است. هنجارشکن ها و تحولاتی که ویژه جوامع دموکراتیک است.
نزدیک به یک دهه است که ظاهراً دموکراسی در افغانستان تشریف فرما شده است اما در عمل جلوه ی از آن را نه در اعمال دولت مردان و نه حتی در رفتار نمایندگان می توان دید. بالاخره باید روزی این آرزوها جامه عمل بپوشد و پرچم اقتدار بدست افرادی سپرده شود که دغدغه فضای نوین را بیش ازپیش دارند. گویند تجدد نوسازی فرهنگ تحمیلی جوامع امروز است. پدیده ای که اگر در کشور تولید نگردد، باید به صورت امواج تحمیلی از جای دیگر وارد شود.
بحث ها و کشمکش های درونی پارلمان و بگومگوهای از این قبیل را نیز نباید به دید منفی  نگریست واقعیت این است که هنوز دود مسموم کننده انفجارها هر چند مدتی آرامش نسبی هموطنان را در امن ترین مکان این سرزمین که پایتخت است و تحت نظر ده ها هزار سرباز داخلی وخارجی قرار دارد، به هم می زند و این خود بیانگر هویت فرهنگ خشونت و عدم همدیگر پذیری است توقع بی جایی است اگر خواسته شود باورود به پارلمان تمام خوی و خصلت های افراد صرف بدان دلیل که نمایندگی مجلس را عهده دار است از فرد یا افرادی که عمری را در درون ناملایمات نفس کشیده است رخت بربندد. منطقی ترآن است که رسانه ها به ترویج فرهنگ تحمل، همدیگر پذیری وحل تنش ها و منازعات از راه چانه زنی و گفتگو بپردازند تا انتقاد صرف و دهن کجی در برابر آن!
شاید جروبحث های نه چندان دلنشین نمایندگان در چند روز گذشته در این راستا باشد که بصورت تدریجی و آهسته آهسته خود را به سمت جامعه دموکراتیک و چانه زنی های معمول امروز نزدیک تر نمایند هر چند که عده ای در رد این مدعا ضرب المثل معروف که زیاد بی ربط نمی توان شمرد بر زبان می آورند که سالی که نیکوست از بهارش پیداست.

0 پیام‌