ریشه‌های فکرهای تخریش کننده وحدت ملی را بخشکانیم

مهدی مصباح

در ماه‌های اخیر، سندهایی از نشانی نهادهای معتبر حکومتی به بیرون درز می‌کند که نشان‌دهنده تلاش‌ها و اقدامات تعصب‌آمیز، تفرقه‌افکنانه و خلاف روحیه وحدت ملی است. از «سند رهنمای قوم‌گرایانه» ثواب‌الدین مخکش در اداره امور تا مکتوب فرماندهی امن و نظم عامه وزارت داخله درباره تشکیل یک واحد ضد شورش از اقوام مختلف «به استثنای ملیت تاجیک»، بیان‌گر حاکم بودن روحیه قوم‌مدارانه در حکومت وحدت ملی است. متأسفانه از بدو تأسیس این حکومت، رفتارهایی از این‌دست روزبه‌روز در جامعه در حال تقویت شدن است و کسانی هم به صورت آشکارا آن را چاق می‌کنند و به زعم خود از این طریق دارند حمایت‌ برخی لایه‌های اجتماعی را به دست می‌آورند. قطعاً چنین افرادی از ضعف منطق رنج می‌برند و برای خالی کردن عقده‌های شان، از جامعه با این روش قربانی می‌گیرند. حالا با رسانه‌ای شدن سندهای قوم‌گرایانه آن هم از نشانی نهادهای با اعتبار حکومتی، چنین استنباط می‌شود که عامل نخست این فکر ویران‌گر حکومت است و نیز کسانی در درون حکومت که صاحب جایگاه‌ و مقام‌های بلند استند.

جالب این که برخی‌ها سینه‌ صاف می‌کنند و به نحوی در پی توجیه این نوع رفتار اند و می‌کوشند چنین حرکت‌های «نظام‌مند» و «به‌هم‌پیوسته» را فردی جلوه دهند. این دسته افراد یا از ضعف منطق رنج می‌برند یا خود را به نفهمی زده‌اند و یا هم معذور‌اند؛ واقعیت اما این است که افغانستان دیگر تحمل کشاکش‌های قومی، زبانی و … را ندارد. افغان‌ها در طی چند دهه در نتیجه این کشاکش‌ها به قدر کافی زجر کشیده و شکنجه‌ شده‌اند. از سویی‌هم، توسل به ابزارهای قوم، زبان، سمت … هیچ فرد یا گروهی را «خوش‌بخت» نمی‌کند؛‌ برعکس‌ها همه را «بدبخت» می‌کند و به خاک سیاه می‌نشاند. مرور بر تجربه چهاردهه اخیر افغانستان و تجربه کشورهای دیگر در این راستا گویای این واقعیت است.

لذا برای عبور از این وضعیت اسف‌ناک و فاجعه‌بار باید «فصل باهمی» را باور و تمرین کنیم، به «هم‌زیستی مسالمت‌آمیز» و «حقوق شهروندی» همدیگر احترام نهیم، در برابر قانون تمکین کنیم و برای سربلندی «یک افغانستان واحد» تلاش نماییم. تنها با «پذیرفتن همدیگر» و «ایستادن در کنار همدیگر» می‌شود بحران‌های امنیتی موجود را مهار کرد، افغانستان را امن و آباد کرد و دریچه‌های رشد و توسعه به روی شهروندان این سرزمین گشود.

به‌هرحال، انتظار می‌رود که در برابر افکار تفرقه‌افکنانه و ضد همگرایی ایستادگی صورت گیرد و کسانی که چنین افکاری را ترویج می‌کنند، تنبیه مجازات شوند.

0 پیام‌