روزنامه نگاران چه می نویسند/ مرور روزنامه های چاپ کابل – یک شنبه 25 سرطان

روزنامه 8صبح؛ ذیل عنوان “تداوم ترورهای زنجیره‌ ای و سیاست کمیسیون ‌سازی” در سرمقاله اش با اشاره به این که حکومت بعد از هرحادثه یی کمیسیونی را برای حقیقت ‌یابی ایجاد می‌ کند، اما مدتی بعد کار کمیسیون بی ‌سر و صدا به پایان می‌ رسد، پرسیده که چرا در جایی ‌که مقام ‌های بلندپایه جمع می ‌شوند، تدابیر کافی امنیتی اتخاذ نمی ‌شود؟ چرا همه کسانی ‌که به آن ‌جا وارد می ‌شوند، مورد بازرسی قرار نمی ‌گیرند؟ این دیگر عذر موجه نیست که گفته شود، عرف منطقه اجازه چنین کاری را نمی ‌دهد. در شرایط

“مرور نشریات”، نگاهی به مطالب مهم رسانه ‏های چاپ کابل و در مواردی شماری از پایگاه‏ های انترنتی است. ویب‏گاه انسجام ملی با بررسی این رسانه‏ ها، فشرده‏ مطالب مهم و کلیدی روز را با بیان ساده، همه روزه در صفحه‏ خود بازتاب می‏دهد. شما می‏توانید موضع‏ گیری رسانه ‏ها را در این سایت دریابید و از تحلیل ‏های مهم در باره رویدادهای افغانستان آگاه شوید؛ و نیز، “مرور نشریات” را با “لایک” صفحه فیس بوک انسجام، در “فیس بوک اکاونت” خود، از همه زودتر بخوانید.
عنوان ها: “حمله ‌های تروریستی و پای حلقه حمایتی”، “ناتوانی حکومت در شناسایی عاملان ترور های زنجیره ای”، “تداوم ترورهای زنجیره‌ ای و سیاست کمیسیون ‌سازی”، “سیاست ترور و دست ‏های پشت پرده” و “تکرار فاجعه، فراتر از ناامنی”.
روزنامه ماندگار؛ ذیل عنوان “حمله ‌های تروریستی و پای حلقه حمایتی” در سرمقاله اش با اشاره به ترور احمدخان سمنگانی، عضو مجلس نمایندگان و از فرماندهان پیشین جهادی نوشته، هرچند طالبان مسوولیت این حمله را به عهده نگرفته اند، اما این امر هم تغییری در اصل قضیه وارد نمی ‌کند؛ زیرا در هر صورت، یک هدف دنبال شده است و آن این ‌که چهره‌ های مردمی، فرماندهان راستین جهادی و کسانی که چیزی در بساط دارند، باید مورد حمله قرار ‌گیرند و این شامل راهبرد سیاسی و استخباراتی پاکستان و مزدوران این کشور در افغانستان است که به اشکال مختلف عملی می ‌‌گردد.
به تاکید روزنامه، حالا که احمدخان به شهادت رسیده و شماری از مقام ‌های دولتی در آن ولایت نیز شهید و زخمی شده ‌اند، به نظر نمی ‌رسد که تحول خاصی در پیوند با آن صورت بگیرد. شاید بار دیگر موجی از شعارها و فریادها و تکبیرها به فضا بلند شود، اما فردای آن همه ‌چیز به فراموشی سپرده می ‌شود؛ چنان ‌که در رویداد شهادت استاد ربانی شد.
به تصریح ماندگار، مهم ‌ترین کاری که باید صورت بگیرد این است که «مهره ‌های درون ‌حکومتی هم ‌فکر و هم ‌یار طالبان و پاکستان»، شناسایی و طرد و حتا محاکمه شوند. امنیت ملی نخستین نهادی است که این مسوولیت مهم و حساس به آن برمی‌ گردد.
روزنامه افغانستان؛ ذیل عنوان “ناتوانی حکومت در شناسایی عاملان ترور های زنجیره ای” سرمقاله اش را ویژه حمله انتحاری روز گذشته ولایت سمنگان کرده و نوشته، حکومت این رویداد را محکوم کرده و هیاتی را برای بررسی این قضیه به سمنگان فرستاده است، پرسش این است که این محکومیت ها و هیات فرستادن ها آیا در عمل کدام دستاوردی برای مردم افغانستان داشته است؟ به طور مسلم جواب این پرسش نه است؛ زیرا با آن که طی دو سال اخیر ده ها شخصیت مهم کشور به صورت سازماندهی شده و سیستماتیک یکی پس از دیگری کشته شده اند و درهمه موارد هیاتی برای بررسی موضوع از سوی رییس جمهور به محل حادثه فرستاده شده است؛ اما نتایج تحقیقات و بررسی های هیات ها به اطلاع مردم افغانستان نمی رسد.
به تاکید روزنامه، عدم شناسایی و دستگیری عاملان ترور و به محاکمه کشانده نشدن افرادی که در این گونه حملات دست دارند، این ذهنیت را به وجود می آورد که یا دستگاه های کشفی و امنیتی ما تا آن حد ضعیف می باشد که توان شناسایی عاملان ترور شخصیت ها را ندارد و یا این که مانند قضیه مسمومیت دختران مکاتب، حقایق کشف شده، عامدانه از طرف حکومت پنهان نگه داشته می شود.
روزنامه 8صبح؛ ذیل عنوان “تداوم ترورهای زنجیره‌ ای و سیاست کمیسیون ‌سازی” در سرمقاله اش با اشاره به این که حکومت بعد از هرحادثه یی کمیسیونی را برای حقیقت ‌یابی ایجاد می‌ کند، اما مدتی بعد کار کمیسیون بی ‌سر و صدا به پایان می‌ رسد، پرسیده که چرا در جایی ‌که مقام ‌های بلندپایه جمع می ‌شوند، تدابیر کافی امنیتی اتخاذ نمی ‌شود؟ چرا همه کسانی ‌که به آن ‌جا وارد می ‌شوند، مورد بازرسی قرار نمی ‌گیرند؟ این دیگر عذر موجه نیست که گفته شود، عرف منطقه اجازه چنین کاری را نمی ‌دهد. در شرایط بحرانی، هیچ‌ کس به تدابیر امنیتی اعتراض نمی‌ کند. مقام‌ های بلندپایه نیز باید مورد انتقاد قرار گیرند. چرا در یک مکان یا در یک محفل عروسی، بسیاری از مقامات حکومتی، حضور پیدا می ‌کنند. مقام ‌های دولتی و سیاسی کشور باید خود نیز نکات ایمنی را رعایت کنند و در هرجا حضور نیابند.
به تاکید روزنامه، حکومت متاسفانه در مورد هیچ یک از قتل‌ های تروریستی زنجیره‌ ای، تحقیقی شفاف انجام نداده است. در حالی‌که انتظار این است که باید حکومت تمامی این قتل ‌ها را به‌ صورت جدی بررسی می‌ کرد و یافته ‌های بررسی‌ های خود را با افکار عمومی شریک می ‌ساخت. این کار حکومت سبب شده است که بدگمانی ‌هایی در جامعه شکل بگیرد. حکومت باید هرچه زودتر تحقیقات جدی را در مورد ترورهای زنجیره‌ ای، روی دست گیرد.
روزنامه سخن جدید؛ ذیل عنوان “سیاست ترور و دست ‏های پشت پرده” در سرمقاله اش با اشاره به این که با ترور احمد خان سمنگانی از فرماندهان بانفوذ جهادی دایره حذف سران مجاهدین در حال تکمیل شدن است نگاشته، تلاش آقای کرزی برای ورود طالبان به صحنه سیاسی و حتی دعوت از رهبر طالبان جهت اشتراک در انتخابات و تلاش ‏های احزابی مانند حزب اسلامی برای آمادگی جهت ورود به صحنه سیاسی، در حقیقت تکاپوهایی برای ایجاد و معرفی یک آلترناتیو و جایگزین مطمین است که بتواند ساختار قدرت را در انحصاری شدن آن و کانالیزه کردن اداره تبدیل کند.
به تاکید روزنامه، اگر امروز رییس جمهورکرزی به عنوان زعیم کشور، چشمان خود را به تمام خشونت ‎‏ها و درگیری ‏ها ببندد و از طرف مردم افغانستان از کسانی که دستی در خون ملت افغانستان دارند، به راحتی جهت حضور در پروسه‏ های سیاسی و انتخابات دعوت ‏نماید، به نحوی مقصر این نارسایی‏ ها خواهد بود.
روزنامه وحدت؛ ذیل عنوان “تکرار فاجعه، فراتر از ناامنی” با اشاره به ترور احمدخان سمنگانی نوشته، حکومت به شهادت این رهبران و فرماندهان تا زمانی توجه نمی نماید که فاجعه، دیوار اعتماد مردم و حکومت را فروریخته و ناامنی پوششی برای استقرار وضعیت مبهم و پر از تردید آینده سیاسی افغانستان گردد.
به تاکید روزنامه، رخداد مکرر فاجعه می تواند روان جمعی مردم افغانستان را به فاجعه عادت دهد و شاید «حکومت خود در فرجام فاجعه هایی که مستقیم یا غیرمستقیم» دخیل بوده است، آخرین قربانی فاجعه باشد.

0 پیام‌