تحولات دول عرب و انتقاد از برخورد دوگانه “الجزیره”

شبکه الجزیره، برای کسانی که اخبار مربوط به منافع و خواست های کشورهای شیخ نشین حاشیه خلیج فارس را دنبال می کنند، نام آشنایی است. برای افغانستانی ها نیز الجزیره بخاطری آشنا و شناخته شده است که بیشترینه پیام های اسامه بن لادن و دیگر پیام های هراس انگیز تروریستان، از این شبکه به نشر می رسد. الجزیره در سراسر دنیا، به ویژه در کشورهای عربی و عرب های که در کشورهای دیگر جهان زندگی می کنند، طرفداران فراوانی دارد؛ اما برخورد دوگانه شبکه الجزیره

از رسانه ها- کشورهای حاشیه خلیج فارس/ شبکه الجزیره، برای کسانی که اخبار مربوط به منافع و خواست های کشورهای شیخ نشین حاشیه خلیج فارس را دنبال می کنند، نام آشنایی است. برای افغانستانی ها نیز الجزیره بخاطری آشنا و شناخته شده است که بیشترینه پیام های اسامه بن لادن و دیگر پیام های هراس انگیز تروریستان، از این شبکه به نشر می رسد. الجزیره در سراسر دنیا، به ویژه در کشورهای عربی و عرب های که در کشورهای دیگر جهان زندگی می کنند، طرفداران فراوانی دارد؛ اما برخورد دوگانه شبکه الجزیره در قبال اعتراض ها در کشورهای عربی، انتقادهای شدیدی را به همراه داشته است. غیبت الجزیره در بحرین و گزارش ندادن رویدادهای این کشور به ویژه، انتقادها را داغ تر ساخته است. ویب‏گاه دویچه وله در این زمینه گزارشی دارد.
شبکه‌ تلویزیونی “الجزیره” در تمامی مراحل “بهار عربی” همراه معترضان در شمال آفریقا بود. این شبکه فقط در رابطه با بحرین رفتار محتاطانه ‌ای از خود نشان می‌دهد. این برخورد دوگانه باعث اوج گرفتن انتقادات به الجزیره شده است.
در جریان قیام مردمی در کشورهای شمال آفریقا، بسیاری از ناظران رسانه ‌ای معتقد بودند که “الجزیره” به “صدای اعتراض بهار عربی” تبدیل شده است. گزارش ‌هایی که این شبکه‌ تلویزیونی از حرکت‌های اعتراضی در تونس و مصر تهیه می‌کرد، با سرعت در سراسر جهان پخش می‌شدند و نیروی تازه‌ ای به معترضان برای ادامه‌ اعتراض خود می‌بخشیدند.
حضور پررنگ “الجزیره” در “بهار عربی” اما با آغاز حرکت‌های اعتراضی در بحرین، کم‌رنگ‌ تر شد. جای خالی “الجزیره” در کنار مردم معترض بحرین، موجی از انتقاد به راه انداخت، آنگونه که حتی یک روزنامه‌ی قطری نوشت، «الجزیره در مخمصه گرفتار شده است».
الجزیره، رسانه‌ای دولتی؟
شبکه‌ی “الجزیره” متعلق به امیر قطر است. شماری از منتقدان رفتار دوگانه‌ “الجزیره”، این را طبیعی می‌دانند که امیر قطر تاثیر مستقیمی بر برنامه‌های آن بگذارد.
دیوید روبرتز، از “موسسه پژوهشی دفاع و امنیت سلطنتی” (RUSI)  معتقد است که کسی از نظر سیاسی الجزیره را کنترل نمی‌کند، اما راهکارهای سیاسی غیرمستقیمی به این شبکه ارائه می‌شود. او می‌گوید: «این طور نیست که امیر قطر تلفن بزند و بگوید: من فلان داستان و بهمان خبر را می‌خواهم. اما گردانندگان “الجزیره” خود را موظف به دنباله ‌روی از سیاست‌های دولت قطر می‌دانند».
دیواری از سکوت
به دلیل رفتار دوگانه‌ شبکه در میان کارکنان آن هم اختلاف به‌وجود آمده است “الجزیره” در برابر این انتقادها سکوت کرده است. در مرکز این شبکه در دوحه کسی حاضر نیست در این باره توضیح دهد یا با رسانه‌ های دیگر مصاحبه کند. به نظر می‌رسد که پشت پرده در میان کارکنان شبکه هم اختلاف به ‌وجود آمده است.
شماری از خبرنگاران کارکشته که معروف ‌ترین آنها قاسم بن جدو است استعفا داده‌ اند. آنها معتقدند که “الجزیره” در رابطه با اعتراضات بحرین به اندازه‌ کافی گزارش نمی‌دهد و در مقابل، بیش از حد به اعتراضات سوریه می‌پردازد.
رئیس شبکه‌ “الجزیره” اخیرا شماری از برنامه‌ های سیاسی پر وجهه را حذف نمود و گردانندگان آنها را اخراج کرد. وی در برابر، تعداد گزارش‌های مستقیم از اتفاقات داغ در کشورهای عربی شمال آفریقا را افزایش داد.
پشتیبانان “الجزیره”
عده‌ ای از فعالان سیاسی و روزنامه‌نگاران، انتقاد به “الجزیره” را ناروا می‌دانند و معتقدند که این شبکه برای ادامه‌ حیات خود باید هشیارانه عمل کند. حسن الانصاری، کارشناس سیاسی و روزنامه‌نگار مقیم دوحه می‌گوید: «از دست کارکنان الجزیره چه ‌کاری برمی ‌آید؟ آنها باید گزارش بدهند؛ باید به اخبار مصر و سوریه و یمن و کشورهای دیگر بپردازند. به هر حال ناچارند که برای خودشان اولویت‌هایی قائل شوند».
محسن مرزوق از “بنیاد عربی برای تقویت دموکراسی” هم معتقد است که کارکنان “الجزیره‌” وظیفه‌ خطیری به‌عهده دارند. او می‌گوید: «تاریخ نشان خواهد داد که در ایجاد این انقلاب ‌ها، شبکه‌ “الجزیره” نقش بزرگی ایفا کرده است. بقیه‌ حرف‌ها و انتقادها مسائلی جزیی هستند».

0 پیام‌