امام حسین(ع)؛ اسوه‎ ی ایثار و مظهر آزادگی

باز هم ماه محرم؛ ماه سوگواری فرزند پیامبر(ص) فرارسید و دل‎های عاشق به سوی کربلای حسینی و عظمت قیام کربلاییان معطوف گشت. مسلمانان به بهانه ‎ی فرارسیدن این ماه، با برپایی محافل تعزیه، بار دیگر قیام بزرگ کربلا را ارج می‎گذارند و به ‎یاد شهادت حسین و یاران فداکارش اشک می‎ریزند و نوحه‎سرایی می‎کنند. عزاداری و نگرش به فلسفه قیام امام حسین (ع) یک سنت و رسم همیشگی است که از گذشته ‎ی دور، هر ساله تکرار می‎شود تا هم خاطره ‎ی فداکاری‎های حماسه‎گران همیشه‎ جاوید حسینی که در سال شصت و یک هجری قمری اتفاق افتاد، در یادها زنده و ماندگار بماند و هم مردم اعم از جوانان، زنان و کهن‎سالان با توجه به فلسفه قیام کربلا درس زندگی در سایه آزادگی را فرابگیرند.

باز هم ماه محرم؛ ماه سوگواری فرزند پیامبر(ص) فرارسید و دل‎های عاشق به سوی کربلای حسینی و عظمت قیام کربلاییان معطوف گشت. مسلمانان به بهانه ‎ی فرارسیدن این ماه، با برپایی محافل تعزیه، بار دیگر قیام بزرگ کربلا را ارج می‎گذارند و به ‎یاد شهادت حسین و یاران فداکارش اشک می‎ریزند و نوحه‎سرایی می‎کنند. عزاداری و نگرش به فلسفه قیام امام حسین (ع) یک سنت و رسم همیشگی است که از گذشته ‎ی دور، هر ساله تکرار می‎شود تا هم خاطره ‎ی فداکاری‎های حماسه‎گران همیشه‎ جاوید حسینی که در سال شصت و یک هجری قمری اتفاق افتاد، در یادها زنده و ماندگار بماند و هم مردم اعم از جوانان، زنان و کهن‎سالان با توجه به فلسفه قیام کربلا درس زندگی در سایه آزادگی را فرابگیرند.
سال شصت و یک هجری نقطه‎ی عطف و سر سلسله‎ی نهضت‎های آزادی‎بخش در طول تاریخ است و یادآور حماسه‎ی بزرگ و فراموش نشدنی که  در تاریخ  بشر، با فدا کاری‎ها و ایثارگری‎های کاروان شورانگیز و سلحشور حسینی در سر زمین «طف» به وقوع پیوست و از آن زمان تا کنون که بیش از چهارده قرن سپری می‎گردد، هنوز که هنوز است، عاشقان و شیفتگان راه راستین خود را واله و شیدای خود نموده و قلب‎های میلیون‎ها انسان را به طپش واداشته است.
حسین (ع) و یاران با وفایش به راستی مظهر آزادگی و اسوه و ایثار و فداکاری است و با حماسه فراموش نشدنی که در سال 61 هجری آفرید برای همیشه همچون چراغ تابناک، فروزنده و هدایتگر فراراه بشریت و انسانیت می‎درخشند و در پرتو تابش نور روشنی‎بخش خود تاریکی‎ها را از مسیر مبارزه پیروان مکتبش زدوده و آنان را به سوی سعادت و خوشبختی هدایت می‎کنند. «ان‎الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه» یعنی حسین (ع) به یقین چراغ هدایت و کشتی نجات است.
پیام مکتبی که حسین و یاران بی‎نظیرش با شهادت خود در چهارده قرن قبل در سرزمین کربلا پایه‎گذاری نمود، مختص به آنانی است که عشق خدایی  و شور و شوق حسینی دارند و با الهام از مکتب حسین (ع) همچون پروانه‎های عاشق و دلباخته رسم سوختن و عشق ورزیدن به واژه‎های عدالت، برابری، برادری و کرامت انسانی را فرامی‎گیرند و برای این‎که انسان و انسانیت را به کمال برسانند از فدا نمودن جان خود در راه دوست دریغ نورزیده وبا تقدیم جان خود مقام شهید و شهادت را که بالاترین و با ارزش‎ترین مقام‎ها است از آن خود می‎کنند. از این رو باید پرسید که بشریت جز حسین (ع) رهبری که خود را برای بهبودی وضعیت موجود و سعادت و خوشبختی بشر در کنار اصحاب و یارانش قربانی کند، کسی دیگر را سراغ دارد؟! و مکتبی مانند مکتب کربلا در تاریخ وجود دارد که این‎گونه سیل عظیم پیروان خود را با وجود گذشت بیش از چهارده قرن از تاسیسش  به شور و هیجان آورد تا صادقانه  به نام نامی‎اش محافل و مراسم عزاداری برگزار کنند و یاد و خاطره‎اش را در یادها زنده نمایند.
تکرار گرامی‎داشت از قیام امام حسین (ع) در دهه محرم هر سال نشان می‎دهد که جاذبه و کشش سرور و سالار قیام کربلا در میان پیروانش تا اندازه‎ای است که از یک جهت به وصف نمی‎گنجد و از جهتی دیگر آدم از تماشایش به حیرت می‎افتد و از خود می‎پرسد که این چه شور و هلهله ای است که  در میان مردم افتاده و کدام معشوق است که تا این حد عاشقان دلباخته دارد؟ حسین (ع) در کربلا چه معجزه کرد که این‎گونه خلایق را واله و شیدای خود ساخته است. در حماسه کربلا چه سری نهفته است که هرچه زمان سپری می‎شود مردم بیش‎تر از قبل شیفته و دلباخته نام زیبایش می‎شوند.

0 پیام‌