افزایش نابسامانی‌ها در سایۀ بی‌ارادگی مسئولان حکومت وحدت ملی

عقب گردهای کلانی در زمینه های امنیتی، اقتصادی و اجتماعی در کنار نفاق و شقاق درون‌حکومتی، سبب نگرانی گسترده مردم شده است. با تأسف که حکومت وحدت ملی به هیچ یک از انتظارات مردم افغانستان جامه عمل نپوشانید. رهبران ارشد حکومت به جای اقدام های عملی که تغییر و بهبود در زندگی مردم ایجاد کند، بیشتر حرف زدند و از گره زدن زمین به آسمان سخن گفتند.  این مسایل، سبب شد

محمود رمضان

حکومت وحدت ملی محصول توافقنامه سیاسی است. این توافقنامه در یک شرایط حساس و بحرانی میان دو تیم انتخاباتی تقریباً با حضور و رضایت همه احزاب و شخصیت های تأثیرگذار افغانستان به امضا رسید. با این حال، مهم ترین مأموریت این حکومت، اصلاح نظام انتخاباتی و هموارسازی راه برای برگزاری لویه جرگه قانون اساسی مطابق جدول زمانی معین به منظور ایجاد پُست صدارت بود.

اکنون که بیشتر از یک و نیم سال از عمر حکومت وحدت ملی می گذرد، متأسفانه به مفاد اصلی موافقتنامه سیاسی توجهی صورت نگرفته است. بگذریم از این که هردو رهبر این حکومت در جریان مبارزات انتخاباتی، وعده های زیادی برای مردم افغانستان داده بودند و با رسیدن به قدرت، به آن ها پُشت کردند.

با این حال، در یک و نیم سال اخیر، نه کار روی اصلاح نظام انتخاباتی صورت گرفت، نه تذکره های برقی توزیع گردید، نه کمیسیون پیش‌نویس تعدیل قانون اساسی شکل گرفت، نه انتخابات ولسی جرگه و شوراهای ولسوالی برگزار گردید و نه هم اراده ای به برگزاری لویه جرگه قانون اساسی تا پایان دو سالگی این حکومت وجود دارد.

از سویی هم، عقب گردهای کلانی در زمینه های امنیتی، اقتصادی و اجتماعی در کنار نفاق و شقاق درون‌حکومتی، سبب نگرانی گسترده مردم شده است. با تأسف که حکومت وحدت ملی به هیچ یک از انتظارات مردم افغانستان جامه عمل نپوشانید. رهبران ارشد حکومت به جای اقدام های عملی که تغییر و بهبود در زندگی مردم ایجاد کند، بیشتر حرف زدند و از گره زدن زمین به آسمان سخن گفتند.

این مسایل، سبب شد که اکثریت مطلق مردم از حکومت ناراضی و روگردان شوند. این نارضایتی و اعتراض بیشتر در قالب فرار گروهی از کشور نمود پیدا کرد. تنها در سال گذشته خورشیدی بیشتر از دوصد هزار جوان راهی کشورهای اروپایی شدند؛ اما رهبران حکومت به جای پیدا کردن علل و عوامل این فرار و پرداختن به راه حل، به تحقیر و سرزنش مهاجرین روی آوردند. شخص اول کشور در این مورد گفت که با پناهجویان افغان هیچ همدردی ندارد.

در کل، یک و نیم سال گذشته نشان داد که حکومت نتوانسته به بهبود وضعیت کمک کند و به تعهدات خود عمل نماید. بدین ترتیب، باید راه معقول به منظور جلوگیری از فرسایش بیشتر نظام جستجو شود و این، در گام نخست مسئولیت رهبران سیاسی افغانستان است.

0 پیام‌